Prawdziwy obraz gwiazd naszego show-businessu, na podstawie relacji mojej mieszkającej w Warszawie rodziny, moich spotkań trzeciego stopnia i osobistych doświadczeń znajomych. Później skasuję tę notkę, bo nie pasuje do reszty.

Boguś Linda - świetny facet, miły i uprzejmy. Chętnie pozuje do zdjęć, rozdaje autografy.

Augustin Egurrola - szowinista, traktuje tancerki jak szmaty, skąpy, chamski chuj. Wijcie się jak suki! zwykł mawiać do dziewczyn chodzących na jego zajęcia taneczne. Wszystkie doniesienia z pudelka na jego temat są prawdą - nienawidzą go wszyscy pracujący z nim ludzie. Innymi słowy, Augustin ssie.

Kraśko - Nienormalny.

Ania Mucha - ciepła, serdeczna kobieta, ale gruba jak beczka i niższa nawet ode mnie.

Rafał Mroczek - zepsuty przez sławę, próżny cham. Po próbie zaciągnięcia do łóżka mojej kuzynki, więcej już do niej nie zadzwonił. W sumie sama sobie winna, nie musiała całować się z nim godzinę po zawarciu znajomości.

Marcin Mroczek - sztywniak. Popielewicz tak samo.

Kayah - istny produkt placement Photoshopa: ta kobieta ma zmarszczki gorsze niż żona Banderasa.

Warchulska - bez makijażu i retuszu wygląda dziesięć lat starzej.

Joasia Jabłczyńska - po kilkakrotnym oglądaniu jej w podziemiach BUW-u, ciągle zadaję sobie pytanie, jakim cudem ktoś tak przeciętny osiągnął taki sukces? Ta dziewczyna nie ma nic: ani figury, ani urody, ani charyzmy ani osobowości. Gdyby nie była gwiazdą, NIGDY nie zwróciłabym na nią najmniejszej uwagi.

Może byli inni, ale teraz sobie tego nie przypomnę. A Maserak ma fajne włosy.